Jedna godzina, dwa farbowania

Często bywa tak, że długo zbieramy się do jakiegoś działania, a czas ten jest całkiem nieadekwatny do czasu rzeczywistego wykonania danej czynności. Tak jest choćby w przypadku publikowania nowych wpisów na blogu ;)

Tym razem powyższy przypadek dotyczył farbowania, a zasadniczo przefarbowania - aż dwóch rzeczy ;) W sumie to trzech, bo w skład zestawu wchodziła para skarpetek. Decyzja o przefarbowaniu, jego sposobie i kolorach, zapadła już dawno; przekładane z kąta w kąt rzeczy do przefarbowania zaczęły mnie już denerwować. Bo ile można patrzeć na własne wpadki :)

Udzierg

To efekt bardzo nieudanego eksperymentu farbiarskiego. Jak na złość był to pierwszy i jak dotąd jedyny płatny wzór, który zakupiłam (nie licząc wzorów z książek i czasopism). Cienka włóczka, cienkie druty, masa machania… Na szczęście niektóre błędy da radę choć częściowo naprawić.

Po przefarbowaniu nitka wygląda całkiem, całkiem zachęcająco :)

Wcześniej wyglądało to tak:

Skarpetki

Zrobiłam je niemal rok temu z naturalnie farbowanego motka Trekkinga Zitrona. Kolory – brązy z orzecha włoskiego i niebieskości z aronii były w sumie nawet do zaakceptowania, ale mimo wszystko nie do końca byłam do nich przekonana. Wybór padł na czerwienie.

Tak wyglądały przed farbowaniem:

 

Przy okazji przekonałam się, że skarpetki do roztworu barwiącego należy wkładać raczej razem, nie osobno. Chyba, że chcemy uzyskać różne odcienie ;)

Cała akcja przebiegła szybko i sprawnie. Zajęła godzinę – łącznie z przygotowaniem kuchni i całkowitym jej posprzątaniem po zakończeniu farbowania. Farbowanie nie jest wcale tak czasochłonne i nie wymaga nie wiadomo jakiego wysiłku organizacyjnego. Grunt to dobra organizacja i pewność, co z czym i jak chcemy zrobić :)

O zaletach remontu cz. 1 - Abalone Shawl

Nie, proszę Państwa, nie wylegujemy się na kanapie - robimy remont 😉

Remont, mimo wszystko, ma swoje dobre strony - oczywiście oprócz wyremontowanego pomieszczenia, pachnącego nowością i farbą. Jedną z zalet remontu jest to, że „kuchnia nie pracuje”. Czyli gotować nie trzeba nie można i konieczne jest zamawianie pizzy. Kolejną – że można się zaszyć w akurat-nie-remontowanym-pokoju i spokojnie oddać się drutowaniu.

Tym sposobem, jedynie w tydzień, na drutach 3,5, powstała nowa chusta. Abalone Shawl Carle’ Dehning. Za bazę posłużyła włóczka Lang Merino Lace farbowana naturalnie rok temu, a dopełnieniem jest Lenka w kolorze eukaliptusa. Moja chusta nie jest tak profesjonalnie zblokowana jak oryginał, bo po pierwsze – wstawki to len a nie wełna, a po drugie – nie mam możliwości (i cierpliwości) żeby wbijać po kilka szpilek w każdą ażurową dziurę.

A jak już się usprawiedliwiam, to muszę napomknąć o jeszcze jednej sprawie, mianowicie o zdjęciach. Problem ze zdjęciami jest taki, że nie mam ani fotografa, ani modelki. A trudno jednocześnie występować w obu tych rolach, choć – z pomocą statywu i odpowiednich ustawień aparatu – jest to możliwe. Poza tym, na fotografa to może jeszcze się nadaję, ale na modelkę to już zupełnie nie - ale tylko i wyłącznie z tej przyczyny, że nie potrafię pozować ;D No nie umiem się prężyć przed obiektywem i już 😉 Choć pojęliśmy próbę i przeprowadziliśmy z Panem Wojtkiem i jego smartfonem zupełnie spontaniczną sesję foto w pędzie. Co będzie to w pędzie :D

Aby zachować resztki przyzwoitości zrobiłam też mimo wszystko standardowe zdjęcia.