Cuda, cuda, czyli wystawa pokonkursowa 17 Ogólnopolskiego Przeglądu Amatorskiej Tkaniny Unikatowej

Dziś (tak, dziś ;) ) odwiedziłam sąsiednie i niezwykle zaprzyjaźnione z moim miasto - Bydgoszcz. Celem wycieczki było Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego, a konkretnie wystawa pokonkursowa 17 Ogólnopolskiego Przeglądu Amatorskiej Tkaniny Unikatowej. O konkursie i wystawie można poczytać na stronie Muzeum.
Na dwie godziny znalazłam się w tkackim raju :) Tkaniny są cudowne, na wysokim poziomie (moim zdaniem oczywiście). Wszystkim autorom należą się wyrazy ogromnego uznania.
Poniżej Szanowni Czytelnicy znajdą "krótką" fotorelację z wycieczki. Niemniej jednak zdecydowanie polecam osobiste obejrzenie wystawy. Warto przyjrzeć się pracom z bliska, podejrzeć technikę, użyte materiały...Wrażenia bezcenne, naprawdę.
Niestety z przyczyn technicznych nie jestem w stanie zamieścić zdjęć wszystkich prac. Mam też nadzieję, że właściwie przyporządkowałam autorów prac do tkanin ;)
To lecimy ;)

Tkacki raj.

Ciąg dalszy.

Od lewej: Gwiazdka oraz Drzewo życia - Kazimiera Makowska, Lipsk.

Elementy stroju ludowego z Podlasia - Zofia Jówko, Hrud.

Dywan - Teresa Pryzmont, Wasilówka (nagroda główna).

Od lewej: Pasieka oraz Rajskie drzewa - Alicja Kochanowska, Janów (nagroda). Zwierza - Teresa Pryzmont, Wasilówka (nagroda główna).

Zgodności i przeciwności - praca zbiorowa Pań tkających w pracowniach (instruktor Ewa Kamińska).

Owocowa impresja - Galina Błazejewska, Gorawina.

Jezioro osobliwości - Silva Robak, Zielona Góra.

Kresy - Halina Stankowska, Zielona Góra.

Od góry: Spacer w czasie odpływu oraz Przebudzenie wiosny - roztopy - WTZ Instytutu Psychiatrii i Neurologii Warszawa (nagroda).

Sabotnik - Danuta Danes-Dzikiewicz, Jabłonna.

Od góry: Inspiracje - Elżbieta Zielińska, Łomianki. Maki oraz Torebki - Zofia Dolecka-Obrzut, Hrubieszów. Esy floresy - Ewa Gall, Warszawa.

Melancholia - Helena Dolisz, Kołobrzeg.

Jesień w Quebecu - Bożena Balik, Piaseczno (nagroda).

Od lewej, góra: Moje podróże - Lucyna Michnowicz, Zielona Góra. Dół: Kapela klezmarska - Krystyna Maklakiewicz, Olsztyn. Po prawej, góra: Maki - Urszula Pułczyńska, Kraków. Dół: Wulkan - Lena Krzysztofowicz, Warszawa.

Kolekcja agatów - Anna Brożek, Zielona Góra (nagroda główna).

Tajemnica starych drzew - Maria Mikuta, Zielona Góra.

Od lewej, góra: Lilie - Krystyna Kurgan, Olsztyn. Dół: Tu mieszka Bóg - Jadwiga Bogucka, Poznań. Po prawej, góra: Kolory mojego miasta - Irena Solska, Zielona Góra. Dół: Pocztówka z Rzymu - Marek Urbański, Bydgoszcz.

Od lewej: Wg Gaudiego - Wiesława Szlachtowicz, Olsztyn. Wg Wyczółkowskiego - Urszula Serafińska, Olsztyn.

Od góry: Inspiracje Magdy I oraz Inspiracje Magdy II - Elżbieta Fedor, Olsztyn.

Afrykańskie ptaki - Jolanta Hołowieńko, Warszawa.

Tryptyk Zaułek - Beata Kalotka, Toruń (nagroda).

Od góry: Zimowe przemyślenia - Danuta Bolek, Warszawa. Tatry - Barbara Delakowicz, Warszawa. Drzewa - Ewa Raczyńska, Warszawa.

Polana - Krystyna Linder-Kopiecka, Latchorzew (nagroda).

:)

Dwie osnowy, czyli mój własny geniusz mnie zadziwia…

…jak mawia JC z bardzo popularnego programu motoryzacyjnego produkcji brytyjskiej.

Temat tkania na dwóch osnowach na krośnie typu counterbalance, czyli mojej 4-nicielnicowej Julce, nurtował mnie od dłuższego czasu. Jak podnieść trzy nicielnice w opozycji do jednej, skoro pracują one parami? Nabrałam w końcu podejrzeń, że jest to niemożliwe. Do poszukiwań rozwiązania zagadki zmotywowało mnie jednak znalezione w internecie zdanie wprawnej tkaczki (niestety nie pamiętam, kto to był), że wszystko, co da się utkać na kontrmarszu, da się również utkać na kontrbalansie. No i strasznie chciałam mieć tkaną torbę, bez konieczności zszywania materiału po bokach, bo szycia bardzo nie lubię ;)
 

Moment olśnienia (lub przebłysk geniuszu ;D ) przyszedł całkiem niespodziewanie - w pracy. I wtedy wszystko stało się jasne...

Po dojrzeniu do tematu i znalezieniu chwilki czasu przystąpiłam do dzieła. Za osnowę posłużyła nieśmiertelna Virginia Aniluxu w kolorze szarym, w ilościach testowych, tj. o długości około 1,2 m. Zdecydowałam się na przygotowanie dwóch osobnych osnów, choć można je snuć jednocześnie. Osnowy różnią się odcieniem, aby łatwiej było kontrolować powstawanie tkaniny. W roli wątku wystąpiły resztki bawełnianych pasków z pociętych koszulek, z których tkałam dywaniki. Oczywiście, cała operacja była prowadzona w tempie ekspresowym, czyli w sposób baaardzo prowizoryczny.

Prowizorka goni prowizorkę, ale co tam... Grunt, że się tka.

A oto efekt końcowy. Przed wykończeniem.

Łapki Juniora w mojej dwuosnowówce.

Beka z pozowania...

Jest kilka drobnych błędów, ale nie będę się nimi chwalić ;P

Wraz z kolejnymi centymetrami tkaniny widać postępy w łączeniu brzegów, przy czym wydaje mi się, że lewa strona pod tym względem wygląda lepiej. Góra wygląda już prawie przyzwoicie. A teraz kilka zdjęć łączenia, dla kogoś szczególnie zainteresowanego :)

Prawa strona, łączenie 1.

Prawa strona, łączenie 2.

Lewa strona, łączenie 1.

Lewa strona, łączenie 2.