Kurczaki - znów święta...

Ostatnie dwa miesiące minęły nam pod znakiem katarów, przeziębień, zapaleń oskrzeli i jelitówek występujących w różnych konfiguracjach personalnych. Mam nadzieję, że wraz z wychorowaniem się Małego (lat 12, 162 cm wzrostu), ten etap zostanie już definitywnie zakończony i nareszcie będzie można pomyśleć o nadchodzących świętach. Czas najwyższy, bo wiosna już do nas zawitała.

Wraz z nią pojawiło się również szemrane towarzystwo.

Gęby ma cokolwiek podejrzane.

Nóżki nieco krzywe.

 A ogony zawinięte jak precelki.

Towarzystwo wykluło się z bawełny według wzoru Dropsa z kilkoma modyfikacjami genetycznymi. Aby wygląd miało przyzwoity, dorobiłam mu kuperki. Dzięki temu nie będzie gorszyć wysypującym się wypełnieniem z resztek włóczki.

I jeszcze kilka fotek.

I to na tyle :)

Wystawa tkaniny dwuosnowowej z Podlasia

W drodze do roboty mignęło mnie to:

Może ktoś z Szanownych Czytelników byłby zainteresowany, więc wrzucam :)
Troszkę więcej informacji można znaleźć na stronie Kujawsko-Pomorskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy lub fb.

Kwadratowy sweter

Tematem przewodnim wpisu jest fakt, że życie rękodzielnika amatora nie składa się z samych sukcesów, a wręcz przeciwnie. No, przynajmniej w moim wypadku...

Kiedy zobaczyłam ten sweter na blogu Swetry Doroty to nie było innej opcji. Musiałam taki mieć. Tak zupełnie przypadkiem miałam trochę odpowiedniej czesanki.

Czesanka była farbowana jeszcze jesienią, a dwa pasma zostały przefarbowane po wcześniejszych eksperymentach, których efektem była zabójcza ilość koloru żółtego. Do farbowania używałam m.in. owoców bzu czarnego, czarnej porzeczki, wrotycza, rumianu, aksamitki i kory kruszyny.

Wraz ze wzrostem pożądania swetra przyrastało też przędzy na szpulce kołowrotka. Uprząd pozostał w formie pojedynczej nitki.

Uprzędziony singiel do pary dostał dropsową Karismę w kolorze szarym. I wtedy zaczęła się zabawa… Choć wszystko podpowiadało mi żeby zrobić na odwrót, to zaczęłam robić sweter od zewnątrz do środka. Poczyniłam odpowiednie (?) przeliczenia, nabrałam oczka i zaczęłam je przerabiać. Niepokoiło mnie tylko tempo znikania kolejnych motków Karismy… Kilka razy przeliczałam założenia techniczne i spodziewany rozmiar swetra… Domówiłam kolejne 10 motków Karismy… W 2/3 roboty dokręciłam kolejne metry kolorowego singla...

Skończyłam plecki i … No właśnie. Cyc. Cyc na samym środku pleców. Do tego sweter wyszedł dużo za duży (choć podobno oversizy są modne w tym sezonie ;) ).

I co? I nic :) Sprułam. Masochistycznie kilka fotek wstawiam. 

Ale temat kwadratowego swetra na tym się nie zakończył, o nie. Moja determinacja była zbyt wielka. Prując cyca od środka, zaczęłam jednocześnie robić drugi sweter. Teraz, jak od samego początku podpowiadał rozum, od środka do zewnątrz, dodając oczka narzutami. Swetra-dawcy ubywało, swetra-biorcy było coraz więcej. Dzięki ażurowi wyszedł nieco inny od pierwowzoru, ale też mi się podoba. Jest bardzo ciepły :) Muszę jeszcze tylko przyszyć jakieś zatrzaski lub guziki. Ta dam - po blokowaniu:

 Ufff, na całą tą zabawę z dzierganiem zeszły mi dwa miesiące. Ale nie żałuję :)

Unfinished Objects…

Przez ostatnie kilka tygodni prowadzę kilka "projektów" jednocześnie, a oczywistym skutkiem jest to, że wszystkie one są w różnym stopniu zaawansowania (rozgrzebania?). To znaczy nic nie jest skończone i w związku z tym nie nadaje się do pokazania.

O proszę, udało mi się nawet zrobić tematyczne zagajenie ;) Dziś bowiem nadszedł czas na mały rachunek sumienia. Dotyczący UFOków. Rzeczy niedokończonych, zalegających w różnych mniej lub bardziej oczywistych schowkach. Znajdujących się w twórczej próżni. Zajmujących druty i żyłki. Miejsce. Działających na nerwy...

Poncho z alpaki

Uprzędy z podarowanej alpaki zostały już dawno dumnie zaprezentowane na fb. W sieci znalazłam zdjęcie czegoś, co bardzo mi się spodobało. Alpaka w kolorze wypłowiałego lwa dostała do pary BFLa w kolorze oatmeal i sprawa wydawała się oczywista. Poncho robiło się szybciutko i przyjemnie. Do czasu, kiedy zorientowałam się, że raczej nie wystarczy na nie włóczki. Tym sposobem temat umarł śmiercią naturalną. Udzierg w znacznym stopniu zaawansowania leży w koszyku stającym w reprezentacyjnym miejscu w salonie (a co!), niekiedy trochę go pomiziam przemyśliwując co dalej. Stan ten trwa niezmiennie od … no, już prawie dwa lata?

Szal w liście

Pokazywałam go prawie rok temu (klik). I od tego momentu nic się nie zmieniło. Obiecany motek nie dotarł, a mnie jakoś brakowało zacięcia, żeby go dokupić. Spoczywa razem z alpaką w koszyku. Od ponad roku, bo zaczęłam go robić w ubiegłoroczne ferie.

Sweter Pana Męża

To UFOk wyjątkowy, bo nawet nie zaczęty. Nieustająco, od kilku lat w planach. Ale kiedyś ten dzień nadejdzie. Uwaga: Pan na zdjęciu to nie Pan Mąż tylko Pan z Gazetki ;) Hmmm, gwoli ścisłości to w sumie zrobiłam czapkę. Ale Pan Mąż jej nie nosi, bo twierdzi, że jest "zbyt przewiewna".

Sweterek z Oliwii

Napaliłam się na niego strasznie, nie bacząc na jakość włóczki. Skrzypienie podczas dziergania skutecznie mnie zniechęciło do zakończenia tematu. No i wyszedł jakiś taki nie bardzo. Nawet sfotografować go mi się nie chciało... Przepraszam, ale naprawdę nic ciekawego.

Morris

O tak! Morris! To hasło-klucz znają moje koleżanki i pół rodziny. Chodzi o Dzięcioła Williama Morrisa. Haft znaczy. Krzyżykowy.

Morris jest niekwestionowanym królem moich UFOków i rządzi od lat (czterech? pięciu?). Nie byłoby w tym nic strasznego, gdyby nie to:

Cała nadzieja w tym, że dociągnę jakoś do emerytury i pożyję jeszcze kilka lat. Dzieci dostaną go w spadku jako dzieło (niemal) całego życia ;D Zalega w ławie w kuchni. A tak serio: to uwielbiam go i cały czas budzi mój zachwyt. I naprawdę cały czas mam nadzieję, że kiedyś go dokończę.

Test trwałości farbowania naturalnego

Dziś będzie małe wspomnienie lata ;)

Kilka miesięcy temu postanowiłam sprawdzić, jaka jest odporność moich naturalnych farbowanek na działanie słońca. Szanowni Czytelnicy z pewnością pamiętają, że tegoroczne lato sprzyjało tego rodzaju eksperymentom. Test przebiegał w skrajnie ekstremalnych warunkach, czyli przy południowej ścianie domu, gdzie latem – gdy świeci słońce – jest nie do wytrzymania. Można się spocić na samo wspomnienie…

Jak wyglądał mój test?

Przygotowałam trzy rodzaje barwionej przeze mnie, sklepowej włóczki o składzie 75% wełny i 25% poliamidu. Włóczka została wcześniej zaprawiona ałunem. Kolor nie był w żaden sposób utrwalany (np. przez płukanie w occie), wyjątkiem był kolor czerwony, który uzyskałam z kory kruszyny po dodaniu sody oczyszczonej.

W teście udział wzięły:

1. Aksamitka, rumian, liście bzu czarnego, wrotycz;

2. Kruszyna, owoce czarnej porzeczki, liście orzecha włoskiego;

3. Owoce aronii.

 

Każda z włóczek została nawinięta na dwa kartoniki – powstały więc dwa zestawy próbek. Jeden z zestawów został w domu, w cieniu. Drugi powędrował na plażę przy południowej ścianie domu. Opalanie na plaży trwało około dwóch tygodni.

Efekty były następujące. Dla porównania – z lewej zestaw „domowy”, z prawej „plażowy”.

I krótka opisówka:

1. Zestaw kolorów trzyma się bardzo przyzwoicie, najsłabszym ogniwem okazały się liście bzu czarnego.

2. Honor zachowała kruszyna i orzech włoski. Porzeczka wyblakła.

3. Aronia wyblakła.

Cóż, długopis w tych warunkach również wyblakł.

Jaka z tego nauka? Pierwsza i najważniejsza, to nie suszyć dzianin na słońcu, szczególnie latem. Zdrowy rozsądek podpowiada, że w zasadzie powinno to dotyczyć wszystkich kolorowych ubrań. Podobnie, na ostrym słońcu nie należy zostawiać notatek poczynionych długopisem ;)

Źródła wskazują na mniejszą trwałość kolorów uzyskanych z owoców i test to potwierdził. Tak jak wspominałam, kolor nie był w żaden sposób utrwalany. Latem pokuszę się o test farbowanek utrwalonych np. octem. Ale nie obiecuję ;)

Szydełkowy konik

Święta powitały nas bardzo niemiło. Na szczęście - po ponadtygodniowej szarpaninie z okolicznościami, emocjami i służbą zdrowia - sytuacja jest już opanowana, choć nadal nieszczególna.
W związku z tym nastąpił całkowity przestój w pracach rękodzielniczych. Ostatnimi dniami powróciłam (prawie) do życia i wydłubałam szydełkiem mały prezencik dla kogoś bardzo miłego, kto mimo młodego wieku ciężko i uczciwie pracuje na swoje sukcesy.
Dłubanie było całkiem niezobowiązujące, bo prezencik składa się z elementów. Wzór elementów to african flower. Za materiał - w ramach zużywania zapasów - posłużyły różne motki bawełny: dropsowy Safran, Bawełna i Virginia z Aniluxu, a nawet pozostała po odcięciu tkaniny osnowa z krosna.

Pojedyncze elementy po zszyciu zamieniły się w konika.

Tak wyglądam z jednej strony...

...a tak z drugiej.

Krótkie pożegnanie z Wojciem.

Nowy kolega?

Wśród swoich ;)